Rafał Dziemidok

Przełamuje stereotyp wiotkiego baletmistrza. Jest duży. Bardzo duży, ale tańczy z takim wdziękiem i energią, że publiczność zawsze milknie z wrażenia. Nie skończył szkoły baletowej. Tancerz i choreograf w warszawskiej grupie artystycznej Koncentrat, realizuje własne projekty taneczne, współpracuje z teatrami dramatycznymi.

M.M: Pan wybrał taniec czy taniec wybrał pana?
R.D: Nigdy tego nie planowałem. Studiowałem prawo, pasjonacko zajmowałem się teatrem amatorskim w Gdańsku. Wyjechałem do Stanów na stypendium do Bard College i tam się okazało, że muszę się zapisać na zajęcia z tańca. Pomyślałem, że to idiotyczne, ale wyjścia nie było. Poszedłem na lekcję i w ciągu jednego dnia moje życie uległo zmianie. Poczułem przyjemność, której wcześniej nie znałem. To była moja pierwsza lekcja tańca klasycznego. Na koniec zajęć nauczycielka zaprosiła na kolejną. Natychmiast dostałem propozycję wystąpienia w spektaklu dyplomowym koleżanki. Powiedziałem jej, że nie umiem, na co ona stwierdziła, że to nawet dobrze. To w jakiś sposób ukształtowało moją sytuację zawodową: robić rzeczy mimo tego, że się nie umie.

M.M.: Nie skończył pan szkoły baletowej, a odnosi pan sukcesy w tańcu. Może ta szkoła wcale nie jest potrzebna?
R.D.: Odczuwam braki tego, że nie jestem wyszkolony. Zacząłem tańczyć późno i dlatego musiałem ciągle nadrabiać, przeskakiwać, obchodzić, oszukiwać, kraść. Ale jednocześnie skorzystałem,
bo szkoła bywa też źródłem kompleksów, stresu i ograniczeń.
W tej sytuacji wygrał chyba mój talent do zaciskania zębów.

Cały tekst w 3. numerze magazynu MaleMEN.