Pokora to najważniejsza lekcja, jaką wyniósł z czasów,
gdy trenował z Wallerandem w gdańskim Wybrzeżu. Trenował, choć wcale nie miał być szczypiornistą. Miał być Deyną. Albo śpiewać w chórze. – Dla chłopaka ze Szpęgawska (maluśka kaszubska wieś koło Swarożyna) wyjazd do sławnego Conradinum, gdańskiego Technikum Budowy Okrętów, to było coś jak wyjazd do Ameryki. Uczyłem się pięć lat, jak projektować kadłuby. Po to, żeby grać u Walleranda, on był łowcą talentów.
A potem z kolegą Richterem zrobiliśmy pracę dyplomową
o konstrukcji nadbudówki kontenerowca.

Ale Wenta nie został stoczniowcem. Kiedy pisał maturę, miał
w kieszeni powołanie do reprezentacji narodowej. I choć marzył,
jak każdy Kaszub, żeby być Kazimierzem Deyną, była to reprezentacja szczypiornistów.
– Wallerand nie zostawił mu wyboru. Może we wszechświecie rządził Pan Bóg, w PRL-u jedynie słuszna partia, ale w Conradinum rządził on. „Profesor”. Leon Wallerand wypatrzył go na zawodach
w Tczewie, kiedy jako ósmoklasista trenował bieganie. I to był jego pomysł z tym Conradinum.

Z mistrzostw Europy w 2006 roku reprezentacja Wenty wróciła
z dziesiątą lokatą. Minął rok. – Pojechaliśmy na mistrzostwa świata.
I dokopaliśmy wszystkim oprócz Niemców – Bogdan Wenta, charyzmatyczny trener, sięga do kieszeni, rozgląda się niepewnie. Iwony nie widać – może zapalić.
Ona: smukła, wysportowana, seksowna. Kiedyś mistrzyni Polski
w gimnastyce sportowej, teraz prawdziwa bizneswoman
w najbardziej kobiecej dziedzinie gospodarki: fitness. Są razem
od pierwszego spojrzenia. Pierwszego, w czasach gdy oboje nic jeszcze nie wiedzieli o świecie, a w całym Gdańsku była tylko jedna prawdziwa cukiernia – ta obok kina Leningrad. Gdyby go zobaczyła z papierosem, „dostałby w pałę”. Zaciąga się.

Awans olimpijski wywalczyli już jako wicemistrzowie świata. Już się trzeba było liczyć z drużyną. Apetyty były duże. Na medal. – Medalu nie przywieźliśmy – wypuszcza dym. – Ale czy to jest najważniejsze? Przecież o wynikach i tak się kiedyś zapomni.
O tym, że walczyliśmy do ostatniej sekundy, zawsze będą pamiętać. Czasem nie można wygrać. Ale nigdy nie wolno się poddawać.
Miliony Polaków urywały się z pracy, żeby zobaczyć, jak walczą. Wenta od wtedy zaczął być u nas gwiazdą. Ale woda sodowa
do głowy mu nie uderzyła. Przecież to nie pierwszy raz. Przecież jego portret już wisiał w galerii sławy w muzeum największego klubu sportowego świata – Barcelony. Jako jedynego Polaka.
Bywał na lunchach z królami i prezydentami. Mądry jest. Ma siłę.
– Siła ważna jest w życiu. Dają ci ją porażki. Ale tylko te porażki,
po których potrafiłeś stanąć na nogi – uśmiecha się tym uśmiechem nastolatka, co potrafi kobiety wstrzymać w pół kroku.
– Już czytałem o sobie, że jestem najlepszym piłkarzem świata.
A następnego dnia w innej gazecie, że jestem za stary, żeby mnie brać do drużyny. Znam swoje miejsce. Wiem, e jestem tu, żeby wygrać. I że jestem tu dla tych ludzi, co siedzą na trybunach.

Cały tekst w 3. numerze magazynu MaleMEN.