Pracowała dla największych projektantów, jako jedyna Polka reprezentowała L’Oreal Paris na świat. W międzyczasie zaczęła studia dziennikarskie na UW i rozpoczęła romans z aktorstwem. Bycie „Piękną Ligią“ z Quo Vadis z pewnością nie zaspokoiło jej apetytu, ale żeby móc więcej musiała więcej umieć. W końcu zdecydowała się na wyjazd do Nowego Jorku, gdzie zapisała się do prestiżowej szkoły aktorskiej Maggie Flanigan Studio. Chociaż Maggie to twarda nauczycielka, Magda nareszcie miała wrażenie że jest w tym miejscu i o tym czasie, w którym powinna. Żadnej taryfy ulgowej, zero gwiazdorki –nikomu nieznana dziewczyna z cudem zdobytego mieszkania na Manhattanie, w którym mieściło się łóżko i walizka. Po nocach chłonęła miasto, chodziła na siłownię, do księgarń, życie 24 godziny na dobę. W tym nowojorskim chaosie poznała swojego obecnego męża. No i stała się kobietą udomowioną, choć jak twierdzi musi czuć się w jakimś stopniu niezależna. Chociażby finansowo. Owszem mogłaby leżeć, pachnieć i wydawać pieniądze swojego męża, tylko nie widzi w tym żadnego sensu, czułaby się z tym koszmarnie. Na szczęście na brak propozycji nie może narzekać. Ostatnio Magda zagrała polską księżniczkę w rosyjskiej megaprodukcji „Taras Bulba“ , na premierę czekają też dwa inne filmy z jej udziałem, a do Polski wpadła by wystąpić w kilku odcinkach serialu BrzydUla. Koledzy na planie chwalą jej pozytywną energię: „Ciągle uśmiechnięta”. „Nie możliwe jest nie dogadać się z taką osobą”. I choć jeszcze kilka lat temu Nowy Jork wydawał się jej odnalezionym domem, powoli zaczyna ją wkurzać ten zbyt szybki rytm, w jakim toczy się jego życie. Tęskni za naturą, Europą i polskim językiem. Ale nie wiadomo, czy jej się jeszcze nie odmieni. Bo kobiety, które kochamy, są zmienne. I za to też je kochamy.

Tekst: Dorota Szelągowska